Επιτέλους, η Γαλλία «ξυπνάει»

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Έχει «βάθος» η επίσκεψη του Φρανσουά Ολάντ στην Αθήνα και η εμβέλειά της δεν περιορίζεται στο συνηθισμένο πλαίσιο της ειδικής σχέσης των δύο χωρών, ούτε στις επιχειρηματικές συνεργασίες που αρχίζουν να προετοιμάζονται.

Η Γαλλία αναδεικνύεται σε έναν παράγοντα-κλειδί για το ελληνικό ζήτημα αλλά ενδεχομένως και για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις το επόμενο διάστημα.

Η παρέμβασή του Γάλλου προέδρου στην κρίσιμη σύνοδο κορυφής του Ιουλίου δεν ήταν μια ευκαιριακή κίνηση τακτικής. Αντίθετα φαίνεται ότι η γαλλική προεδρία επιχειρεί να αναβαθμίσει την παρουσία της στα ευρωπαϊκά πράγματα και αξιοποιεί το ελληνικό ζήτημα για να σηματοδοτήσει τις διαφορές της με τη Γερμανία..

Η στρατηγική του Φρανσουά Ολάντ να ξεφύγει από την γραμμή της πλήρους σύμπλευσης -για να μην πούμε υποταγής- στη Γερμανία, η οποία εγκαινιάστηκε επί των ημερών του Νικολά Σαρκοζύ αποτελεί σημείο καμπής.

Αυτό σημαίνει ανάμεσα σε άλλα ότι η Γαλλία θα είναι «δίπλα» στην Ελλάδα στα μεγάλα θέματα, όπως είναι κυρίως το ζήτημα του χρέους, κάτι που έχει γίνει εμφανές αλλά και ότι υπάρχουν οι σπόροι για αλλαγές στην ευρωπαϊκή πολιτική, ιδιαίτερα εάν συνδυαστούν και με άλλες εξελίξεις.

Η γαλλική πλευρά, βέβαια, υιοθετεί τακτική χαμηλής έντασης, προωθώντας τους στόχους της χωρίς να οδηγεί τα πράγματα σε σύγκρουση, πράγμα που σημαίνει ότι η στήριξη προς την Ελλάδα πιθανότατα έχει ορισμένα όρια.

Από την άλλη πλευρά, οι κινήσεις της γαλλικής πλευράς υπαγορεύονται από έναν υπολογισμό των δικών τους συμφερόντων.

Αν δούμε τις μακροχόνιες εξελίξεις, η θέση της Γαλλίας υποχωρεί σταθερά τις δύο τελευταίες δεκαετίες σε σχέση με τη Γερμανία.

Το γαλλικό κατά κεφαλήν εθνικό εισόδημα από σχεδόν ισοδύναμο που ήταν με το γερμανικό πριν την εισαγωγή του ευρώ έχει φτάσει σήμερα να είναι περίπου κατά 10% χαμηλότερο.

Η γαλλική βιομηχανική παραγωγή έμεινε στάσιμη έναντι της γερμανικής η οποία έχει αυξηθεί κατά 30% περισσότερο.

Από το 2000 έως το 2013, η παραγωγή (μεταποίηση) στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 21%, στη Γαλλία 9%, ενώ στην Ιταλία υποχώρησε κατά 11%!

Με λίγα λόγια, το ευρώ αποδείχθηκε ένα καταπληκτικό εργαλείο για τους Γερμανούς και μια οικονομική παγίδα για τους υπόλοιπους.

Είναι επομένως λογικό, πιθανώς μοιραίο, η γερμανική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη αργά ή γρήγορα να αμφισβητηθεί. Και η Γαλλία είναι κατ΄εξοχήν η χώρα που μπορεί να κινηθεί στην κατεύθυνση αυτή. Πολύ περισσότερο που η πίεση η οποία συσσωρεύεται ενισχύει τις αντιευρωπαϊκές θέσεις και το κόμμα της κυρίας Μαριν Λεπέν, εξωθώντας τον Φρανσουά Ολάντ σε κινήσεις.

Οι ευρύτερες εξελίξεις στην Ευρωπυη, βέβαια, θα κριθούν και από το κατά πόσον θα εκδηλωθούν νέες δυναμικές και σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία.

Από την άλλη πλευρά, η γαλλική οικονομία βρίσκεται σήμερα σε δύσκολη θέση, με χαμηλή ανάπτυξη (στασιμότητα το δεύτερο τρίμηνο του 2015) και με το παραδοσιακό κοινωνικό μοντέλο του ισχυρού κράτους, των κοινωνικών παροχών και των ισχυρών συνδικάτων να αμφισβητείται.

Ο Γάλλος πρόεδρος είχε θέσει ως κεντρικό στόχο της στρατηγικής του το 2012 τη μείωση της ανεργίας, αλλά αυτή αυξήθηκε. Τώρα έχει βάλει στο κέντρο της πολιτικής του τις μεταρρυθμίσεις και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα, προσφέρει ένα αξιόλογο πεδίο δραστηριοποίησης για τις γαλλικές επιχειρήσεις, είτε πρόκειται για ιδιωτικοποιήσεις και αξιοποίηση κρατικής περιουσίας, είτε για ευκαιρίες που θα προκύψουν στον τουρισμό και σε άλλους κλάδους λόγω της αναδιάρθρωσης των κόκκινων δανείων, είτε για το άνοιγμα αγορών όπως της ενέργειας.

Μέχρι πρότινος η Ελλάδα έμοιαζε με προνομιακό χώρο για τα γερμανικά συμφέροντα, αλλά οι εξελίξεις δείχνουν ότι τώρα κινητοποιούνται και τα γαλλικά, όπως πιθανότατα και άλλων χωρών που θα δούμε το επόμενο διάστημα.

Μένει να δούμε τι αντιπαραθέσεις μπορεί να προκύψουν από τον ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρηματικών συμφερόντων που θα διεκδικούν την πίττα και, βεβαίως, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα για την εγχώρια οικονομία.