Και πάλι χάος στο συνέδριο – Και πάλι νικητής ο Τραμπ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΜΠΙΔΑΣ – ΚΛΗΒΕΛΑΝΤ

Ο Τράμπ ήθελε πολύ αυτό το Συνέδριο να είναι πανηγυρικό, να είναι ένας ακόμα θρίαμβος, μια ακόμα ευκαιρία η ιστορία να τον γράψει με χρυσά γράμματα. Δεν το ήθελε μόνο αυτός, το ήθελε και ένα κομμάτι του πυρήνα της ηγεσίας του κόμματος που έχει τώρα τα ηνία έστω κι αν τον στήριξε στο παραπέντε και με το ζόρι.

Μα πάνω απ’ όλους το ήθελε η βάση. Το ήθελε η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων που πήγαν στην κάλπη στις προκριματικές εκλογές, εκτινάσσοντας το ποσοστό συμμετοχής σε αυτές σε επίπεδα ιστορικού ρεκόρ, αυτή η πλειοψηφία που δεν ακούει πλέον την κομματική ηγεσία αλλά έχει στραφεί μαζικά προς τον Τραμπ χρίζοντας τον υποψήφιο για Πρόεδρο της Αμερικής με τον μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων που έχει συγκεντρώσει ποτέ Ρεπουμπλικανός υποψήφιος.

Όμως πολλές φορές τα θέλω, όσο συλλογικά, μαζικά και ισχυρά κι αν είναι δεν μπορούν να επιβληθούν στην πραγματικότητα και η πραγματικότητα του Συνεδρίου είναι μία, αμείλικτη και επαναλαμβανόμενη, αντιπαράθεση, χάος, διχασμός.

Μια απόρριψη και μια μαζική υποστήριξη

Την πρώτη ημέρα ήταν η εσωκομματική αντιπολίτευση που προσπάθησε ακόμα και να μπλοκάρει την υποψηφιότητα Τράμπ.

Τη δεύτερη ημέρα η γκάφα με την ομιλία της Μελάνια Τράμπ που έδωσε στους εσωκομματικούς του αντιπάλους έναν ακόμα λόγο να επιτεθούν στον Τράμπ.

Την τρίτη ημέρα ήταν η ομιλία του επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και ορκισμένου, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, εχθρού του Ντ. Τραμπ, Τεντ Κρουζ.

Η τοποθέτηση του Τεντ Κρουζ ήταν η πιο πολυαναμενόμενη ομιλία ολόκληρου του Συνεδρίου, πιο πολύ και από την κεντρική ομιλία του Τράμπ σήμερα το βράδυ. Όλοι περίμεναν να δουν αν τελικά θα υποστηρίξει ανοιχτά τον υποψήφιο του Κόμματος, όλοι, αντίπαλοι και μη, ήλπιζαν να το κάνει, για μια έστω στιγμή, σε μία έστω αποστροφή του λόγου του κι ας συνέχιζε μετά την κριτική.

Ο Τεντ Κρουζ δεν τους έκανε το χατίρι. Όχι μόνο δεν υποστήριξε ανοιχτά τον Τραμπ αλλά κάλεσε τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Το νο.2, αυτή τη στιγμή, του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, βγήκε στο βήμα, στο κεντρικό Συνέδριο του Κόμματος, την ώρα που ο Τράμπ έμπαινε στην αίθουσα και είπε νέτα-σκέτα στους ψηφοφόρους, “Ψηφίστε κατά συνείδηση”.

Ο Τραμπ δεν αντέδρασε, αντέδρασε όμως το Συνέδριο. Δεν πέρασαν 2 λεπτά και η αρένα ξέσπασε σε συνθήματα “Θέλουμε τον Τραμπ”, “Πες το όνομα του” (ο Κρουζ σε όλη την 40λεπτη ομιλία του δεν είπε ούτε μια φορά το όνομα του Τράμπ).

Όσο η αρένα φώναζε υπέρ του Τράμπ, από τις εξέδρες ακουγόντουσαν αποδοκιμασίες κατά των υποστηρικτών του. Η Τρίτη ημέρα του Συνεδρίου ήταν το αποκορύφωμα του χάους και μας έδωσε την εικόνα που θα χαρακτηρίσει όλο το Συνέδριο. Το νο.2 του Κόμματος να αδειάζει τον επικεφαλής του και υποψήφιο για την προεδρία, το μισό συνέδριο να τον αποδοκιμάζει και το 1/3 του άλλου μισού να αποδοκιμάζει αυτούς που τον αποδοκίμαζαν.

Το αουτσάιντερ που κέρδισε την κούρσα

Πριν κάποιους μήνες ο πρώην Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζoρτζ Μπους είχε φωνάξει μια χιλιάδα από την ελίτ των στελεχών του κόμματος στο Ντάλας για να τα πούνε σαν παλιά καλά φιλαράκια, εκεί λοιπόν, μεταξύ τύρου και αχλαδιού τους είπε, “Ανησυχώ. Φοβούμαι πως θα είμαι ο τελευταίος Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος”.

Αυτή την ανησυχία του Μπους συμμερίζεται όλη η παλιά φρουρά του κόμματος αλλά και τα στελέχη που εκείνη ανέδειξε, με τον Κρουζ να είναι ένας από αυτούς. Είναι αυτό το κομμάτι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που δεν ήθελε στο τιμόνι έναν “ξένο”, έναν εκκεντρικό και ίσως κατά την άποψη τους, παράταιρο τύπο που δεν μεγάλωσε, δεν ανδρώθηκε και δεν βαπτίστηκε πολιτικά στην κολυμπήθρα της κομματικής καθαρότητας και πίστης.

Είναι αυτό το κομμάτι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που ο Τραμπ αποκάλεσε από την αρχή της καμπάνιας του “κατεστημένο”, το κατήγγειλε ότι τον σαμποτάρισε και τον πολέμησε και είναι αυτό το κομμάτι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το οποίο παραμέρισε η βάση επιλέγοντας τον Τραμπ δίνοντας του την πρωτιά σε 37 από τις 52 Πολιτείες έτσι ώστε να καταφέρει να νικήσει κάθε έναν από τους 16 εσωκομματικούς του αντιπάλους.

Ποιος φοβάται μια οργισμένη βάση;

Όσο αρχηγική λοιπόν κι αν ήταν σήμερα η εμφάνιση του Τεντ Κρουζ, και όντως ήταν αρχηγική, από την αρχή μέχρι το τέλος, όσο κι αν έκανε πολλούς από τους εκλέκτορες να σκεφτούν ότι ίσως ο Τεντ Κρουζ να άξιζε να βρίσκεται στη θέση του Τραμπ, η σκέψη αυτή δεν άντεξε για παραπάνω από λίγα λεπτά.

Η βάση ζητάει Τραμπ, θέλει Τραμπ, υποστηρίζει Τραμπ και δεν διστάζει να το φωνάξει μέσα στο πρόσωπο της ιστορικής ηγεσίας του Κόμματος. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να τρομάζει την Χίλαρι Κλίντον περισσότερο απ’ όσο μπορεί να τρομάζει την ιστορική ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος μιας και ο Νοέμβριος είναι πολύ πιο κοντά απ’όσο φαίνεται.