Το διπλό έγκλημα του ΔΝΤ (άρθρο)

Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Όλα δείχνουν ότι για άλλη μια φορά οι δανειστές συμφώνησαν να μεταθέσουν το πρόβλημα του ελληνικού χρέους στο μέλλον, για να ικανοποιήσουν πολιτικές σκοπιμότητες.

Το ΔΝΤ ετοιμάζεται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα για να καλύψει πολιτικά τη Γερμανία, αλλά και προσωπικά τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος έχει «πάρει πάνω του» το ελληνικό ζήτημα.

Το Ταμείο, όμως, δεν θα βάλει χρήματα στο ελληνικό πρόγραμμα, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις της γενικής διευθύντριάς το Κριστίν Λαγκάρντ, περιμένοντας πρώτα να δει τι μέτρα θα λάβει η ευρωζώνη για το ελληνικό χρέος.

Αυτό σημαίνει ότι το ΔΝΤ βάζει στην άκρη την απαίτησή του για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, μεταθέτοντας το ζήτημα, στο πλαίσιο μιας τακτικής η οποία εφαρμόζεται από το 2010 και αποδίδεται με την αγγλοσαξωνική έκφραση «κλωτσώντας το τενεκεδάκι παρακάτω».

Στην πραγματικότητα το ΔΝΤ έχει καταστατική υποχρέωση να επιμείνει στα μέτρα για το ελληνικό χρέος από τη στιγμή που το έχει χαρακτηρίσει «εξαιρετικά μη βιώσιμο» με την τελευταία του έκθεση τον περασμένο Φεβρουάριο και έχει επανειλημμένα ζητήσει αναδιάρθρωση.

Κανονικά, εφόσον η ευρωζώνη δεν προσδιορίζει τα μέτρα για το χρέος, το Ταμείο θα έπρεπε να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα. Κάτι τέτοιο, όμως, θα έφερνε σε δύσκολη θέση τη γερμανική κυβέρνηση η οποία έχει μπροστά της τις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Είναι λοιπόν προφανής η πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την διευθέτηση που φαίνεται να ετοιμάζει το Ταμείο, το οποίο ουσιαστικά εξυπηρετεί τις κομματικές ανάγκες των Χριστιανοδημοκρατών της Γερμανίας.

Το χειρότερο είναι ότι το Ταμείο δεν παρακάμπτει τις υποχρεώσεις τους για πρώτη φορά.
Το 2010, ενώ το Ταμείο είχε υποχρέωση να απαιτήσει αναδιάρθρωση του χρέους πριν δώσει δάνειο στην Ελλάδα, έκανε «τα στραβά μάτια» και άλλαξε μάλιστα το καταστατικό του για να συμμετάσχει στο πρώτο πρόγραμμα δανειοδότησης.

Επρόκειτο για ένα μεγάλο λάθος, το οποίο σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς από οικονομολόγους, αξιωματούχους και πολιτικά πρόσωπα, ακόμα και από ανεξάρτητες επιτροπές που μελέτησαν το ζήτημα για λογαριασμό του Ταμείου.

Το 2010 οι χώρες της ευρωζώνης πίεσαν το Ταμείο να μην επιμείνει στην αναδιάρθρωση, επειδή οι ζημιές για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα θα ήταν μεγάλες.

Είναι προφανές ότι εάν η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχε γίνει τότε, η κατάσταση στην ελληνική οικονομία θα ήταν πολύ καλύτερη ενώ το πρόβλημα δεν θα είχε διογκωθεί και η αντιμετώπισή του προβλήματος θα είχε κοστίσει πολύ λιγότερο στους δανειστές.

Το γεγονός ότι το ΔΝΤ ετοιμάζεται σήμερα να διαπράξει το ίδιο έγκλημα για δεύτερη φορά και ουδείς δείχνει να ενοχλείται δείχνει σε ποιο βαθμό η λειτουργία των θεσμών της ευρωζώνης αλλά και του ίδιου του Ταμείου έχουν διαστρεβλωθεί από τα ηγεμονικά παιχνίδια της Γερμανίας.