Το έθιμο «Ουνάζα» στον Αηγιώργη στο Ρήγιο (ηχητικό)

Ένα προσφυγικό έθιμο του «Μεγάλου Ζαλουφιού» της Ανατολικής Θράκης αναβίωνε εδώ και δεκάδες χρόνια. Πρόκειται για το έθιμο «Δαχτυλίδια» που στην Αρβανίτικη διάλεκτο λέγεται «Ουνάζα» το οποίο αναβίωνε πάντα ανήμερα του Αγίου Γεωργίου.

Πρωταγωνιστές έχει άντρες και γυναίκες που είναι ανύπαντροι.

«Ήταν μια ευκαιρία να  συναντηθούν και να τα πούνε»  τονίζει στην ΕΡΤ Ορεστιάδας ο Προέδρος του Συλλόγου Ρηγίου  Μέγα Ζαλουφι Θανάσης Μπαλτατζής.

Όμως φέτος επειδή πολύς κόσμος απεβίωσε από το χωριό ήταν δύσκολο οι μισοί να  κάνουν πανηγύρι και οι άλλοι  μισοί να πενθούν. Γι’ αυτό  μετατέθηκε για την επόμενη χρονιά.

Το έθιμο είναι ερωτικού περιεχομένου και γίνεται ως εξής, όπως εξηγεί ο κ. Μπαλτατζής:

«Κάθε φορά διαλέγονται δύο γυναίκες, με ένα μεγάλο τσουκάλι πηγαίνουν σε τρία πηγάδια και παίρνουν το αμίλητο νερό. Ο λόγος που ονομάστηκε αμίλητο νερό είναι, γιατί οι γυναίκες στη διαδρομή δε μιλούνε καθόλου. Στο τσουκάλι μέσα τοποθετούν διάφορα χρυσαφικά, όπως δαχτυλίδια, σκουλαρίκια κτλ. Αφού πηγαίνουν σε τρία πηγάδια του χωριού και παίρνουν το νερό, ύστερα το τοποθετούν κάτω από μια τριανταφυλλιά και το αφήνουν για μια νύχτα (παραμονή του Αγίου) μαζί με τα χρυσαφικά. Το πρωί ανήμερα του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ παίρνουν μετά την εκκλησία, το τσουκάλι με το αμίλητο νερό και το τοποθετούν  στο κέντρο της πλατείας του χωριού Ρηγίου. Εκεί σκεπάζουν το τσουκάλι με μια κόκκινη κουβέρτα, μαζί με ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Τα παιδιά τραβούν τα χρυσαφικά από το τσουκάλι και τα κορίτσια  απαγγέλλουν κάθε μία ένα στίχο με ερωτικό περιεχόμενο. Επειδή τα παλιά χρόνια, δε μιλούσαν τα κορίτσια με τα αγόρια. Λέγανε το στίχο για να τους τύχει, αν αυτοί που αγαπιόντουσαν μπορούσαν να παντρευτούν ή όχι. Μετά τους στίχους και αφού τελειώνουν όλα τα δαχτυλίδια αρχίζανε το χορό. Ξεκινούσανε πρώτα από το τραγούδι του ΑΗ – ΓΙΩΡΓΗ “Γιώργημ δεν πας στην εκκλησιά” και μετά όλα τα άλλα τραγούδια σιγά – σιγά μέχρι το βράδυ.»